Struinen over droge noordoever Waal, van Zaltbommel naar Zennewijnen

Weer liep ik één van mijn favoriete stukken langs de Midden-Waal (zie ook de verslagen van 24 mei ’24 en 5 januari ’26). Het blijft een prachtig en heerlijk rustig gebied, dat voor mij goed te bereiken is. Ook dit keer kwam ik vrijwel niemand tegen.

De extreem lage waterstand trok me; niet eerder stroomde er zo weinig water door de grote rivieren. Het oude record uit 1947 sneuvelde zelfs op deze dag. Hydrometeoroloog Jan Verkade (Rijkswaterstaat): “Door het buitengewoon warme voorjaar is de sneeuw in Zwitserland dit jaar zo’n drie maanden eerder dan anders gesmolten. Ook regen blijft uit, waardoor de Rijn nu min of meer leegloopt.”

Eigenlijk wilde ik een keer over de zuidoever lopen, maar de uit de vaart gehaalde pont tussen Tiel en Wamel verhinderde dat. Het veer ligt er al een week uit door het lage water. Een halve week geleden stond er nog maar 2,50 meter water in het diepste deel van de oversteek Varik-Heerewaarden, vertelde de schipper me. Inmiddels is ook die pont uit de vaart genomen.

Onderweg viel me op dat vrijwel alle runderen en paarden dicht bij het water stonden, in de schaduw waar dat kon.
Heel bijzonder vond ik het stuk bij Varik, waar ik door een volledig drooggevallen nevengeul kon lopen. Een paar dagen eerder hoorde ik al dat ze daar meervallen in het nauw hadden gevangen en in de Waal hadden uitgezet. Waar normaal vissen zwemmen, staan nu runderen te grazen. Sommige delen waren alweer frisgroen begroeid, op andere plekken was pas gebarsten, kale klei zichtbaar. Helaas zag ik ook behoorlijk veel dode vissen liggen.

Het laatste stuk naar Zennewijnen was nog flink doorlopen, alles bij elkaar schat ik de tocht op ruim 25 kilometer. Het was een indrukwekkende belevenis, het rivierenlandschap in weer een heel andere gedaante.

Tekst en foto’s: Emmie Nuijen